Havana

Op naar Havana (di, woe en donderdag)

De chauffeur van Cubanacan staat stipt om 10 u klaar om ons naar Havana te brengen, 2,5 uur en hij dropt ons aan het oude Havana. Onderweg krijgen onze eerste regenbui te verwerken.. het regenseizoen komt er aan. Je zou denken nu koelt het wat af (35°), maar niets is minder waar. Binnen het kwartier zien je zelfs niet meer dat het geregend heeft. Binnenrijden mag niet, Habana Vieja is autovrij! Maar hij helpt ons netjes met onze valiezen tot aan het hotel El Comandador (naast hostal Valencia waar we eigenlijk geboekt hadden, maar waar het waarschijnlijk vol zat).  

Knal in het centrum, een heel mooi gebouw met binnenkoer, een restaurant (Valencia) dat al 4 keer de prijs voor beste paella won, hele mooie kamers met houten balken, laag plafond, een Engels bad, en een balkon dat op de straat uitgeeft waar altijd wel ergen een bandje speelt.   

Havana is snikheet, en we lopen ons de voeten onder onze benen uit. En uiteraard gaan we een mojito drinken in La bodeguita del Media waar Hemingway vertoefde, en gaan we een daiquiry drinken in la Floredita, ook bekend van oa. Hemingway...

Eer het avond is zijn we uitgeteld. Die vochtige hitte is niet te onderschatten!

Woensdag krijgen we een gids mee die ons 2 uur begeleid in een oude Amerikaans convertible. Zalig! Die bak is ouder dan Noel!  We rijden ook door het nieuwe Havana.. alhoewel nieuw.... daar is niet zoveel van te zien.. Op de plaza de la revolution stoppen we even, want dat is een must. Daar hield Fidel zijn uren durende speeches voor een vol plein. En daar zie je een heel grote muurtekening van Che... De regio van de ambassades ziet er mooi uit; oude prachtige huizen die wel in orde en onderhouden zijn...  maar daar tegenover staat oude vervallenhuizen waarin 10tal families samen hokken. Want de rijke Cubanen die er voor de revolutie woonden zijn naar Miami gemigreerd.

En sinds de Russen de geldkraan hebben dichtgedraaid is er alleen maar tekort aan van alles behalve rum J. Je ziet vooral lege rekken in de CUP winkels (nationale munt voor de Cubanen) en in de paar andere winkels (waar je als toerist met CUC kan betalen) vind je hoop en al wat water en wat koeken.

Aan restaurants en cafés is er dan weer geen gebrek.

Het is een en al vergane glorie: oude majestueuze huizen die vroeger als casino of hotel dienst deden staan op instorten. En toch wonen er nog arme families in.  

De mensen leven voornamelijk buiten. ’S Avonds zitten ze op de muur van de Malecon een broodje te eten, met een fles rum ernaast. Ze zitten er af te koelen, te babbelen, te niksen, te socialisen.

Op onze wandeling terug naar het hotel zien we de huizen binnen. De ramen zijn meestal vervangen door houten panelen, de deuren staan open voor wat frisse lucht. Kleine kamers met 1 peertje, een aftandse zetel, een frigo en oude TV... en vermoedelijk slapen ze in diezelfde kamer met 1 gezin.

Ik ben benieuwd wat er allemaal gaat veranderen als de US zijn embargo opheft en er buitenlandse investeringen toegelaten worden. Hoe snel zullen de leuke kleine resto’s veranderen in Kentucky Fried chickens, mac donalds en pizza hutten?

 

We zijn al een eerste keer afgezet, in een wisselkantoor! De kassierster telt je biljetten met een automaat, dus denk je dat het klopt, maar als je later natelt blijken het er 3 te weinig te zijn (30 €). Hoe ze het gedaan heeft weten we niet.. Noel pissed, en ik wil naar de politie stappen, maar wat heeft het voor zin, je hebt geen enkel bewijs...dan ik wil naar de branchmanager stappen, maar ook dat heeft geen zin, want ook hij zal hierdoor waarschijnlijk een half maandloon extra gekregen hebben... dus tip; tel altijd je gewisseld geld na in het kantoor!    

Daar tegenover staat dan weer dat we een upgrade van auto gerkrgen hebben bij Rex. Geen medium maar big car.. waar onze 4 valiezen in de koffer gaan! Yes, daar ben ik blij om. Geen spullen op de achterbank die uitnodigen om gepikt te worden als je ergens stopt.