Isla de la Juventud.
Om 22.00 is onze vlucht uiteindelijk dan toch vertrokken. Je
kan je echt niet inbeelden hoe het er hier aan toe gaat. Niks werkt zoals het
hoort, niks is georganiseerd, niets loopt efficiënt; er zit heel veel volk dat
gewoon niks doet. Zo inefficiënt, zo frustrerend, zo langzaam. Maar Ik had echt
niet meer gedacht dat we op het eiland zouden geraken en het is ons toch
gelukt. Yes.. we hebben wel 2 dagen verloren, omdat die mensen van Cubanacan
gewoon lui zijn en hun werk niet goed doen.
We zijn er dan toch! Oef, nu nog wat genieten van het
duiken, de zon, dit toch wel mooie eiland!
We komen veel te laat aan op de luchthaven en we krijgen een thermometer van
een verpleegster.. euh, waar is dat goed voor... Noel dacht eerst al dat we een geschenkje of
zo kregen omdat de vlucht zoveel vertraagd was... euuuh... toch niet in Cuba... in Cuba helpt men je
niet, in Cuba geeft men je geen uitleg, in Cuba onderga je gewoon machteloos de
willekeur van de mensen.. en als alles goed loopt is dat geen probleem... de
verpleegster komt alle thermometers weer rondhalen en dezelfde verpleegster
registreert onze namen in een logboek (omdat we de enige niet Cubanen zijn)..
waarom die thermometer, waarom die copy van onze paspoorten... geen uitleg,
zelfs niet in het Spaans.. de enige madam die ons af en toe wat uitleg geeft is
de madam van een casa particular die ons in de luchthaven al gevraagd had of we
op zoek waren naar overnachting op het eiland. Die mensen zijn wel lief en
vriendelijk, die staan stappen verder dan de rest hier; ze weten wel wat
service is, vooral omdat ze al lang weten dat daartegenover geld staat, en
goede mond aan mond reclame.
Van de betaalde private transfer aan de luchthaven naar het
hotel is uiteraard geen sprake... dus betalen we alweer zelf de enige taxi die
er staat. Klaus, een Duitse Cubaan met
een klein autootje zegt ons dat we die transfert kunnen vergeten en dat hij als
enige ons kan brengen, want bussen rijden er nu natuurlijk niet meer.
Om middernacht zijn we in het hotel El Colony. De nachtwaker
belt iemand wakker zodat ze ons een kamer kunnen geven, en we boeken alvast diezelfde taxichauffeur voor
de terugrit, want de andere betaalde transfert zal er zeker en vast ook
donderdag weer niet staan.. we hebben onze vouchers nog allemaal, maar de vraag
is of we onze centen ooit gaan terugzien...
Alvorens we ingecheckt zijn heb ik al minstens 10
muggenbeten... het eiland is vergeven van de muggen.. en zelfs Noel ontsnapt
er deze keer niet aan... niet te doen... invasion de mosquitos! En uiteraard
zit mijn deet in de valies...
Om 1 u zijn we eindelijk in onze kamer.. Uitgeteld.
De receptionist heeft beloofd dat ze morgenvroeg (maandag) gaat
bellen naar het duikcenter, en als de boot uit vaart met andere duikers, kunnen
we misschien nog mee... want we hebben op voorhand 6 duiken gereserveerd. 2 per dag en dan nog een
laatste rustdagje, maar gezien we bijna 2 dagen te laat toegekomen zijn, moeten
we alweer alles door mekaar gooien. Ofwel worden het 3 dagen van 2 duiken (best
case), ofwel zijn het 2 dagen van 3 duiken...We blijken de enige gasten te zijn
en er zijn dus ook geen duikers op maandag... dus de boot vaart niet uit...
maar ze willen wel voor ons 2 alleen op dinsdag en woensdag uitvaren! Wat een
geluk! Ik zag het al gebeuren... niet genoeg duikers, sorry no buceo... maar
neen, deze keer zit het ons wel mee... eerst een dagje verplichte rust (wat
eigenlijk wel deugd doet, want we waren zonder het te beseffen moe en futloos
van de 2 dagen stress en shit...).
We zijn echt zo goed als de enige gasten in het hotel! Er
loopt hier minstens 20 man personeel rond en er zijn geen gasten! Ik snap niet
hoe dat kan... blijkbaar komen mensen niet meer naar hier omdat het zo moeilijk
is om hier te geraken. Er is altijd wel iets niet in orde met de vluchten en
alles is aan het vervallen (alhoewel ze in dit hotel met mondjesmaat aan het
vernieuwen zijn). en ja, dat hebben we zelf ondervonden. Zo frustrerend als je
gewoon afhangt van de willekeur van mensen, die eigenlijk helemaal niet wakker
liggen van jouw probleem.
Woensdag zijn we helemaal alleen op de boot, met de schipper
en 2 divemasters. Het wordt een zalig dagje, leuke crew, mooie sites, en perfect
weer om te duiken. Ze vangen onze lunch gewoon onderweg en we krijgen voor 10
CUC de beste verse visfilet geserveerd. ik ben uitgeteld , want 3 duiken per
dag is eigenlijk net iets te veel, maar toch, het doet deugd om weer even onder
water te zitten en het verstand op modus duiken te zetten en al de rest even te
vergeten.
s ’Avonds komen we een Australisch koppel en een Engels
–Vlaams koppel tegen en ze gaan ook duiken, en plots wordt het weer heel wat
leuker, allemaal hebben we gelijkaardige onbegrijpelijke verhalen over Cuba,
maar ook allemaal hebben we leuke ervaringen om uit te wisselen.
Gisteren ving Henri verse vis als lunch, vandaag is het kreeft.
De mannen springen gewoon in zee en komen met minstens 5 grote kreeften boven..
onze lunch voor vandaag. Verser kan het niet.
Ook nu weer zijn de duiken mooi en easy en telkens zien we
wel weer wat nieuws of verrassends onder water. De dag vliegt voorbij.
We horen dat er weer een aardbeving geweest is in Nepal! OMG
en wij zitten hier te klagen over wat er misloopt.
Alles is relatief he. Met wat geluk zijn we zaterdag weer
thuis en hebben we een maand van heel wat leuke maar ook wel wat minder leuke
ervaringen achter de rug. De minder leuke zullen we snel vergeten. Maar toch,
als je ooit naar Cuba komt... plan niet teveel op voorhand, want het loopt niet
zoals je wil, en dan ben je ontgoocheld... ga ofwel met een georganiseerde reis
mee (dan moet je zelf niet wakker liggen van wat er misloopt, maar lost een
ander alles op, of go with the flow, en zie waar je geraakt.. betaal voor
service of diensten die je krijgt pas achteraf, dan moeten de mensen nog moeite
doen, en dan betaal je voor wat je krijgt...
Zonde om het te zeggen, maar het ziet er naar uit dat het
hier eerst nog allemaal erger gaat worden, en misschien verbetert alles binnen
een 10 jaren wel weer?
Je ziet de achteruitgang van wat er vroeger allemaal was. Mensen
hebben niet veel maar doen ook niks er aan of mee. Willen of kunnen ze niet? Die
mentaliteit kom je niet tegen in Afrika of Azië, maar daar zijn ze een stapje
verder en beseffen ze dat toerisme vooruitgang betekent.. dat besef en de
cliëntgerichte attitude is er hier meestal nog niet. Het hangt echt van het
individu af.
Jesus in Hotel El Colony is super vriendelijk en geeft je een
goed gevoel. Met plezier geef je hem een goede fooi. De andere crew daarentegen
is onvriendelijk, dient koud eten op, en laat zich weer niet meer zien....
ongelooflijk wat een verschil...
Er is nog werk aan de winkel. Je merkt gewoon wie hier wel
graag werkt en wie niet. De ene dag vraag je een mojito aan de bar en zeggen ze
dat die er niet is, en dat er alleen cuba libre is, de andere dag maken ze de
lekkerste mooiste en verzorgde cocktail voor je klaar.
Op dit moment is de balans in evenwicht... de shit die we
gehad hebben onderweg weegt even zwaar als de positieve ervaringen en de fun en
de leuke mensen enz... en die leuke mensen waren zeker niet altijd de
Cubanen...maar we zijn nog niet thuis...wie weet helt de balans toch nog naar
het positieve door? Of missen we weer een vlucht omdat er iemand zijn werk niet
naar behoren doet?
Dit is echt een speciale reis geworden. Neem niks aan voor
zeker, dat hebben we alvast geleerd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten